Belga en de media (2)

Nog een voorbeeld van de verschraling van de media: copy-paste gebeurt blijkbaar niet alleen voor de korte Belgaberichten, maar ook voor grotere artikels en interviews.

Eergisteren las ik in Het Nieuwsblad een artikel waarin voetballer Daniel Van Buyten iets zegt over de Rode Duivels en over het handgebaar van Sterchele, iets wat zijn Bayern-ploegmaat Luca Toni (van wie Sterchele dit kopieerde) blijkbaar kon appreciëren.

Van Buyten: ‘Sterchele en Toni zouden shirts ruilen’

En wat lees ik daarnet op de website van Het Laatste Nieuws? Inderdaad een artikel waarin voetballer Daniel Van Buyten iets zegt over de Rode Duivels en over het handgebaar van Sterchele, iets wat zijn Bayern-ploegmaat Luca Toni (van wie Sterchele dit kopieerde) blijkbaar kon appreciëren.

Op een paar details na (in de eerste alinea’s) letterlijk dezelfde tekst!
Zoek de zeven verschillen zou ik zeggen. (als je er zoveel vindt, tenminste) :-)

Belga en de media

Naar aanleiding van vorig bericht heb ik de berichtgeving een beetje opgevolgd.

Doordat er een collega-journalist aan boord was wiens partner bij het nieuwsagentschap Belga werkt, was het nieuws nogal snel verspreid. Op de websites van een paar kranten verscheen dezelfde dag nog een bericht en de volgende dag stond het in de krant in de rubriek ‘meest gelezen op internet’.

Inhoudelijk waren er een paar schoonheidsfoutjes, zoals ‘toeristen‘. In se waren het allemaal professionals op weg naar een meerdaags congres.

Waar ik me meer aan stoor, is dat je overal hetzelfde bericht leest. In printmedia valt dit niet op, want uitgezonderd een aantal professionals, zijn er weinig mensen die dagelijks meer dan één krant lezen. Met het internet waar je in google een aantal begrippen intikt, is de kans groot dat er bij de eerste tien berichten vijf identiek zijn, met onderaan de vermelding (belga/eigen berichtgeving).

En dat ligt niet aan de Belgaberichtgeving, maar aan wat de verschillende redacties ermee aanvangen. Als ik het me nog wat kan herinneren uit mijn studieperiode, is Belga ontstaan als een soort telex-berichtgever, waar de redacties dan konden op voortbouwen.

In De Standaard vertelt Hans Cardyn, de verantwoordelijke van de redactie nieuwe media binnen Concentra, over de berichten van Belga: ‘Ze kunnen niet meteen op de site. We moeten ze eerst bewerken. Bovendien hebben alle krantensites dezelfde berichten op hun pagina’s doordat ze met Belga werken. Wij gaan dan ook op zoek naar berichten in de andere media in binnen- en buitenland die we mét bronvermelding overnemen. De Google reader vervangt bij ons Belga.”

Dan denk ik efkes: dit is de wereld op zijn kop. Investeer dan in bekwame mensen en zorg ervoor dat ze op basis van die Belga-berichten een verhaal kunnen maken dat je niet bij de concullega’s vindt. Maar het copy-paste verhaal dat ze nu hanteren zal waarschijnlijk goedkoper zijn.

 

“We hebben een technisch probleem”

Midden april vertrok ik met een gecharterde vlucht richting Rhodos (for professional reasons, jawel) vanuit Zaventem, ook wel bekend als Brussels Airport.  We waren nog niet goed boven Duitsland – dat konden we goed volgen op de schermen in het vliegtuig - toen de piloot het woord nam en zei: “Beste passagiers, zoals u wellicht al gezien hebt op de schermen, vliegen we terug richting Brussel. We hebben een technisch probleem, maar u hoeft zicht geen zorgen te maken.”

In quasi elke rampenfilm is die zinssnede het begin van het einde en mag de kijker al blij zijn dat er een held overleeft en – toevallig - ook de mooiste dame aan boord. Dat ik het hier nog kan vertellen, verhoogt mijn heldenstatus, als ik de filmlogica volg :)

Om een lang verhaal kort te maken: er was een barst in een van de cockpitruiten gekomen en de piloot wou geen risico nemen door verder te stijgen (wegens drukverschillen en extra kans op barsten). De landing verliep zonder problemen en om 8u45 waren we met een reservevliegtuig voor de tweede keer richting Rhodos vertrokken.

Pas achteraf heb ik van mensen die in de luchtvaart actief zijn geweest, dat een barst niet zoveel voorkomt en dat een landing met quasi volle tanks (en dus een overweighted landing) niet zo evident is en niet zonder risico.

Dit is wat er in de media van te vinden was:
Een Airbus 320 van Thomas Cook Airlines die op weg was naar Rhodos, is moeten terugkeren naar Brussel. Er was een barst in een ruit van de cockpit, zo bevestigt een woordvoerder van de touroperator. Het toestel was om 06.20 uur opgestegen vanuit Brussel richting Rhodos, met aan boord Belgische toeristen.

Barst in ruit
“Net na het opstijgen bemerkte de commandant dat de linkerruit van de cockpit was gebarsten. Het toestel is daarom teruggekeerd naar Brussel. De algemene procedure voorziet dat bij een barst in een ruit het risico bestaat op cabinedrukverlies en men daarom moet gaan landen”, aldus een woordvoerder van Thomas Cook.

Drukverschil
Volgens de zegsman kan zo’n barst ontstaan door het drukverschil. Omdat het toestel volgeladen was met brandstof, verliep de landing met een voorrangsprocedure. Dat houdt in dat het toestel voorrang krijgt bij het landen en een aantal voorzorgsmaatregelen gelden. De brandweer kwam er niet aan de pas.

Geen problemen
De landing verliep volgens de woordvoerder vlekkeloos. Er is nooit een dreiging voor de veiligheid van de passagiers geweest, luidt het nog. Thomas Cook had een vervangtoestel ter plaatse. De passagiers konden om 08.45 uur opnieuw de lucht in. (belga/adv)

Burgerjournalistiek

Burgerjournalistiek: het is een van die trendy woorden. Sinds een tijdje kunnen lezers en kijkers (van respectievelijke kranten en commerciële televisieomroepen) via een SMS-berichtje nieuwsfeiten kenbaar maken. De redactie beslist vervolgens om er al dan niet een reporter of cameraploeg op af te sturen. Iedereen wordt dus een potentiële, betalende informant van de media (of dacht je dat die speciale SMS gratis was).Maar nu doet ook persagentschap Belga via een heuse radiocampagne en website een beroep op de opmerkzaamheid van de burgers. Wie iets ziet gebeuren en dat kan filmen, mag dat fragment doorsturen naar BelgaNewsTV. Het persagentschap verspreidt de beelden dan (voorlopig via enkele websites). 

En Pierre, wat hebben de inzenders gewonnen? Nada, noppes.
Inderdaad, je krijgt geen vergoeding van Belga.

In de FAQ vind je terug dat je geen vergoeding krijgt, wel de vermelding van je naam voor beelden die gebruikt worden in BelgaNewsTV. In de kleine lettertjes staat echter het volgende: “Elke Gebruiker staat door het versturen van beelden naar BelgaNewsTV zijn gebruiksrecht en eigendomsrecht op deze beelden af aan Belga.”
Dit betekent – volgens mijn interpretatie – dat je geen baas meer bent over je eigen werk. Je kan zonder de toestemming van Belga (en de eventueel bijbehorende gebruiksvergoeding) je eigen beelden zelf niet meer publiceren op je eigen videoblog, YouTube of deze op gelijk welke andere manier sharen met anderen. Dit gaat dus al een stap verder dan het melden van een nieuwsfeit zoals bij de SMS-dienst.

Verder staat er in de juridische bepaling: “Indien Belga de beelden van de Gebruiker gebruikt in een BelgaNewsTv videoreportage dan verbindt Belga zich ertoe om de naam van de Gebruiker te vermelden.”
Maar wat met deze naamsvermelding als BelgaNewsTV de beelden doorgeeft aan anderen (nieuwsdiensten openbare omroepen, internationaal bij belangrijk nieuws,…)?En krijgt Belga(NewsTV) hiervoor een vergoeding terwijl de inzender van het gebruikte videomateriaal geen financiële vergoeding krijgt?

Juridisch heeft Belga zich blijkbaar goed ingedekt, maar volgens mij maken ze (mis)bruik van de beperkte kennis bij de grote massa van auteursrecht. Eigenlijk is het soort diefstal, want als inzender heb je geen andere keus. Ofwel zend je je bijdrage in en doe je afstand van je eigendomsrecht. Ofwel behoud je dat laatste, maar dat kun je nergens in de juridische bepalingen van BelgaNewsTV aanduiden.
Als ik nieuws heb, zal ik het eerder posten op een eigen blog posten, dan dat anderen er geld aan verdienen.

Ik heb deze vragen aan BelgaNewsTV gesteld, maar heb hierop tot op heden nog geen antwoord gekregen.

Non, non rien n’a changé

Verbazend nieuws toen ik deze ochtend wakker werd: er komt dan toch een interimregering. En wat blijkt: iedereen doet mee, op voorwaarde dat… ze het juiste postje krijgen. Zeker aan Franstalige zijde maken er een paar een bocht van 180°. Madame ‘Non’ die eerst niet meer meedeed, verklaart plots dat het voor hen nu wel kan (krijgen de Minister van Werk). En Didier Reynders, die tegen de gezamenlijke deelname van PS en CDH zijn veto had gesteld, gaat na een onderonsje met Verhofstadt ook akkoord (hij wordt vice-premier). Dus eigenlijk is er in dat half jaar sinds de verkiezingen nog niets veranderd.

Het belang van de verdeling van de postjes/macht deed me spontaan de volgende bedenking maken: “Het Franstalige front is dus gevallen voor een aantal ministerpostjes. Dit is eigenlijk ‘Le troisiéme déclin de la Wallonie’ in navolging van het boek ‘Le second déclin de la Wallonie’ van de Franstalige journalist Jean-Yves Huwart. Hij legt bloot wat er in het zuiden van ons land misliep en waarom er in de voorbije 25 jaar niets veranderd is: “Rien n’a changé.”

Toevallig vroeg een Nederlands contact me vandaag nog: “Hoe is de situatie nu in België? Man, wat een circus!”
Tja.

Blog-journalistiek: Fautloos teipen

Er wordt wel eens gezegd dat blogs de plaats gaan innemen van traditionele media. Sommige bloggers/sites vinden van zichzelf dat ze een heuse redactie en/of hoofdredacteur zijn. Vaak is dit te veel eer en sommigen, zoals deze blog, zouden er beter aan doen om zonder fouten te schrijven.

Dit haal ik bijvoorbeeld letterlijk uit het reglement:

Wat word niet getolereerd:
(..)
Wat kan je ons toesturen:
- uw eigen tekst foutloos (deze word gekopierd)
(..)
- rechtsstreeks uw reactie posten

Ik gun u zelf het plezier om de andere fouten uit het ‘reglement’ te halen. 
 

Drie- of viersterren journalist?

Gisteren een debatavond van de BJIT meegemaakt met als thema ‘de toekomst van de journalistiek’. In de zaal zowel uitgevers, journalisten als PR-mensen. Het was een soms pittig debat met punten waarover eensgezindheid was (de moderne journalist is multimediaal en kan zijn eigen foto’s nemen – op voorwaarde dat de afgeleverde foto’s kwalitatief zijn) en een aantal twistpunten (quid met de verloning, auteursrechten en statuten). Hier werd – naar mijn gevoel - door een aantal deelnemers te lang bij stilgestaan omdat dit een discussie op zich is.

Bloggen: power to the people?
Ook bloggen kwam ter sprake en daarvan weet men nog niet goed waar het naar evolueert en hoe men er moet op reageren. De meningen varieerden tussen ‘bloggers zijn de nieuwe opinionleaders’ en ‘bloggen is momenteel een hype’. Een van de vaak terugkomende stellingen over dit vrij jonge fenomeen was dat uiteindelijk de kwaliteit zal bovendrijven en mee zal bepalen wie er uiteindelijk ‘overleeft’. Een van de aanwezigen suggeerde om de internauten en lezers met een soort sterrensysteem artikels te laten quoteren op hun kwaliteit. Hierbij dacht ik nadien aan programma’s als Idool, StarAcademy, Steracteur Sterartiest, … Daar velt de professionele jury (met knowhow) een oordeel dat gebaseerd is op de kwaliteit van de deelnemers.  Maar het is uiteindelijk het publiek die – meestal via sms voting – de winnaar aanduidt en daar speelt populariteit een belangrijke rol. En de winnaar is meestal niet de keuze van de jury.