Wat is het veiligste om op voort te gaan: de snelheid die de wijzers op het dashboard van je auto aangeven, of de snelheid die het gps-navigatietoestel aangeeft?
Want als ik volgens mijn ‘kilometriek’ 130 km/u rijdt, dan is dat bij de GPS maar een goede 122 km/u. En ik denk dat de agent van dienst deze uitleg niet zomaar zal aanvaarden (voor alle duidelijkheid: bij een eventuele snelheidsovertreding mijnentwege.)
Midden april vertrok ik met een gecharterde vlucht richting Rhodos (for professional reasons, jawel) vanuit Zaventem, ook wel bekend als Brussels Airport. We waren nog niet goed boven Duitsland – dat konden we goed volgen op de schermen in het vliegtuig - toen de piloot het woord nam en zei: “Beste passagiers, zoals u wellicht al gezien hebt op de schermen, vliegen we terug richting Brussel. We hebben een technisch probleem, maar u hoeft zicht geen zorgen te maken.”
In quasi elke rampenfilm is die zinssnede het begin van het einde en mag de kijker al blij zijn dat er een held overleeft en – toevallig - ook de mooiste dame aan boord. Dat ik het hier nog kan vertellen, verhoogt mijn heldenstatus, als ik de filmlogica volg :)
Om een lang verhaal kort te maken: er was een barst in een van de cockpitruiten gekomen en de piloot wou geen risico nemen door verder te stijgen (wegens drukverschillen en extra kans op barsten). De landing verliep zonder problemen en om 8u45 waren we met een reservevliegtuig voor de tweede keer richting Rhodos vertrokken.
Pas achteraf heb ik van mensen die in de luchtvaart actief zijn geweest, dat een barst niet zoveel voorkomt en dat een landing met quasi volle tanks (en dus een overweighted landing) niet zo evident is en niet zonder risico.
Dit is wat er in de media van te vinden was:
Een Airbus 320 van Thomas Cook Airlines die op weg was naar Rhodos, is moeten terugkeren naar Brussel. Er was een barst in een ruit van de cockpit, zo bevestigt een woordvoerder van de touroperator. Het toestel was om 06.20 uur opgestegen vanuit Brussel richting Rhodos, met aan boord Belgische toeristen.Barst in ruit
“Net na het opstijgen bemerkte de commandant dat de linkerruit van de cockpit was gebarsten. Het toestel is daarom teruggekeerd naar Brussel. De algemene procedure voorziet dat bij een barst in een ruit het risico bestaat op cabinedrukverlies en men daarom moet gaan landen”, aldus een woordvoerder van Thomas Cook.Drukverschil
Volgens de zegsman kan zo’n barst ontstaan door het drukverschil. Omdat het toestel volgeladen was met brandstof, verliep de landing met een voorrangsprocedure. Dat houdt in dat het toestel voorrang krijgt bij het landen en een aantal voorzorgsmaatregelen gelden. De brandweer kwam er niet aan de pas.Geen problemen
De landing verliep volgens de woordvoerder vlekkeloos. Er is nooit een dreiging voor de veiligheid van de passagiers geweest, luidt het nog. Thomas Cook had een vervangtoestel ter plaatse. De passagiers konden om 08.45 uur opnieuw de lucht in. (belga/adv)
Vandaag zat ik de wagen richting Nederland. Zoals gewoonlijk luister ik naar wat nieuws op Radio 1 en toevallig hoorde ik ook enkele flarden van het radio1-programma “Peeters & Pichal“. Dit is een soort Test-Aankoop, maar dan in een lightversie en ze specialiseren zich blijkbaar in van ‘non-issues’ nieuws te maken. Luchtige infotainment heet dat, maar dat verwacht je eerder bij Deckers en Ornelis dan op nieuwszender Radio1. Neem nu als voorbeeld de actie ‘Geen kerstgedoe’. Persoonlijk stoor ik mij daar niet aan, omdat de Sint in onze regio op 11 november al langskomt. Hebben ze daarentegen ooit actie gevoerd tegen Halloween, een puur commercieel gegeven om de periode tussen de schoolstart en de kerstperiode op te vangen? Ik kan me niet herinneren dat wij ooit ’trick or treat’-gewijs bij elk huis in de straat aanbelden. Laat staan dat er tot enkele jaren geleden kinderen uberhaupt over Halloween hadden gehoord of geleerd.
Vandaag nog zo’n non-issue: muziek in winkels. Opnieuw bellen ze een aantal mensen op, gaande van een verkoper van dergelijke muzieksystemen tot een dame die een stichting heeft tegen winkelmuziek. En wat gebeurt er telkens? Tot twee maal toe breekt Annemie Peeters een gesprek abrupt af met de woorden: “De intro is vol gebabbeld, bedankt” en “Ze beginnen te zingen, dankuwel“.
Waarom moeten radiopresentatoren nu altijd de intro volpraten tot de zanger(es) begint? Horen ze zich zo graag bezig? Denken ze dat zij het belangrijkste zijn?
Dit getuigt – zeker in de bewoording van Annemie Peeters – van weinig respect voor zowel de artiest als de gesprekspartner. Als gesprekspartner zou ik me ‘vulling’ voelen. En intro’s behoren vaak tot de meest pakkende momenten uit songs, waar artiesten soms enorm veel tijd in stoppen en op zitten te zwoegen tot er iets magistraals uit hun instrumenten komt. Denk maar aan ‘Light my fire’ van The Doors.
Dat ze een voorbeeld nemen aan de collega’s van Classic21, die zelfs midden in dag fragmenten uit concerten laten horen en waar je soms meer dan 10 minuten dezelfde song hoort zonder overbodige tussenkomst van de presentator. Zalig gewoon.
Misschien moeten we maar eens een internetpetitie opstarten à la ‘Geen kerstgedoe’: “Geen intro-gelul!”. Wie doet er mee?
De voorbije week heb ik meermaals het bordje ‘Uw snelheid werd gecontroleerd’ zien staan. En ja, als je dan in je achteruitkijkspiegel kijkt, zie je aan de kant wel een onopvallende anonieme wagen van de plaatselijke politie staan.
Nu ja, onopvallend kun je de huidige flitswagen in Dendermonde (+ deelgemeenten) niet noemen: een proper gewassen, spierwitte Saab (900 of 9-3 model 1998; dat moet ik nog even goed checken). Bovendien plaatst de flitsende agent dan nog telkens aan de overzijde van de straat een rood-wit gestreepte kegel (waarschijnlijk om uit te lijnen en een richtpunt te hebben). Dat maakt het toch niet zo moeilijk om de flitswagen te herkennen, denk je dan.
En toch… als je op de meldingsborden (genre ‘bij vorige snelheidscontrole waren er x overtreders’) ziet hoeveel chauffeurs het boetefonds steunen, denk ik wel eens: nu hebben ze toch al genoeg verdiend om een nieuwe (minder blitse) flitswagen te kopen 
>Met de vorige flitswagen (een bordeaux Opel Astra, model 1995) was het meer opletten geblazen.
Wees gerust, geen nieuw album van Sus & Wis, hoewel ik me bij deze alliterende titel wel een interessante verhaallijn kan voorstellen.
Waarover gaat het dan wel? Wel vandaag heb ik voor het eerst een Belgische nummerplaat gezien die begon met de letter ypsilon (in de nummerplaat combinatie 3 letters gevolgd door 3 cijfers). Als ik het goed voorheb, zijn ze dus begonnen aan de laatste letter van het alfabet. Nummerplaten die beginnen met ‘z’ of ‘zz’ zijn immers voorbehouden aan garagisten. Normaalgezien beginnen de volgende nummerplaten met drie cijfers en dan drie letters. Benieuwd hoe snel die er zullen zijn.
Het eindejaar is in zicht en dat betekent dat je dezer dagen op zowat elk radiostation een top100 of top1000 kan horen. Er moet trouwens al veel gebeuren om Bohemian Rhapsody niet op één te krijgen (maar moet dat op elke zender? Ik dacht dat alle radiostations een andere doelgroep met een specifiek profiel hadden). Fin soit, dit terzijde.
Doordat ik elke dag meermaals in de file sta, heb ik wel even tijd om meerdere nummers mee te pikken. Uit de resultaten van het recentste Nationale Automobilisten Onderzoek in Nederland blijkt trouwens dat muziek beluisteren op één staat. Hier is de volledige top 10:
Ik denk echter dat het moet zijn: 1. muziek beluisteren én meezingen. Ik bezondig me daar ook wel eens aan (muziek beluisteren én meezingen) maar ik observeer ook wat er ik de wagens rondom mij gebeurt. En aan de hand van het aantal ritmisch bewegende lippen en stuurwiel-drummers die ik opmerk, ben ik ervan overtuigd dat de aanvulling ‘..én meezingen‘ zeker niet misplaatst is. Hoewel, ik denk dat vele van deze filezangers hun meezingversie wel eens op kissthisguy (blijft hilarisch) mogen posten
