Italië – Frankrijk: het kon een spannende match geweest zijn. Ware het niet dat ‘scarface’ Ribéry, Frankrijks sterspeler, na een paar minuten het veld al moest verlaten en dat de Fransen, na een rode kaart, ook nog snel met tien verder moesten.
De luidruchtige Franse supporter (Allez Kareem, Vas-y Henry!) achter mij was vanaf dat moment ‘not amused’ en slingerde er vanaf dat moment geen aanmoedigingen meer uit, maar focuste op scheids en Italianen: “Mais non, il se laisse tomber!”, “He ho un carton!“, “Mais il ne voie rien, cet arbitre!“, “Mais oui, penalty, pourquoi pas?”
Fin soit, ik heb me geamuseerd en zoals je kan zien de mensen rondom mij ook (uitgezonderd dan die luidruchtige Fransman)
De Italiaanse supporters bleken ook een aardig mondje Frans te kunnen spreken, zeker naar het einde van de wedstrijd toe: “A la maison, à la maison” weerklonk rechts van ons heel luid. Waarschijnlijk kenden de Spanjaarden een paar dagen later ook enkele woordjes Italiaans.
