Non, non rien n’a changé

Verbazend nieuws toen ik deze ochtend wakker werd: er komt dan toch een interimregering. En wat blijkt: iedereen doet mee, op voorwaarde dat… ze het juiste postje krijgen. Zeker aan Franstalige zijde maken er een paar een bocht van 180°. Madame ‘Non’ die eerst niet meer meedeed, verklaart plots dat het voor hen nu wel kan (krijgen de Minister van Werk). En Didier Reynders, die tegen de gezamenlijke deelname van PS en CDH zijn veto had gesteld, gaat na een onderonsje met Verhofstadt ook akkoord (hij wordt vice-premier). Dus eigenlijk is er in dat half jaar sinds de verkiezingen nog niets veranderd.

Het belang van de verdeling van de postjes/macht deed me spontaan de volgende bedenking maken: “Het Franstalige front is dus gevallen voor een aantal ministerpostjes. Dit is eigenlijk ‘Le troisiéme déclin de la Wallonie’ in navolging van het boek ‘Le second déclin de la Wallonie’ van de Franstalige journalist Jean-Yves Huwart. Hij legt bloot wat er in het zuiden van ons land misliep en waarom er in de voorbije 25 jaar niets veranderd is: “Rien n’a changé.”

Toevallig vroeg een Nederlands contact me vandaag nog: “Hoe is de situatie nu in België? Man, wat een circus!”
Tja.

Bye Bye Belgium: fijne Waalse humor

Vorig jaar onderbrak de RTBF de normale televisieprogramma’s voor een speciale uitzending (docu-fictie Bye Bye Belgium) die nogal wat deining veroorzaakte.

Een jaar later wordt er door diverse media op teruggeblikt: over wat het directe effect was, of dit niet de aanleiding was voor de verlatingsangst van onze Waalse medeburgers en het ‘non’ van Milquet tijdens de aanslepende regeringsonderhandelingen.

In deze cartoon combineert cartoonist Kroll deze twee gebeurtenissen op een sublieme wijze

Quizke (deel 1)

Vrijdag doe ik naar jaarlijkse gewoonte mee aan een quizke. Nu ja quizke,… tijdens de Eindejaarsquiz zit de grote zaal van cc Stroming in Berlare afgeladen vol met een zestigtal ploegen (x min.4 personen/ploeg). Inhoudelijk zit de quiz goed in elkaar, met een aantal typisch Berlaarse vragen die de echte ‘professionele’ quiz-ploegen toch enigszins weghouden.

Er zijn zo een aantal vragen – of antwoorden, ‘t is te zien hoe je het bekijkt -  waarvan je op voorhand weet dat die erbij zijn. Zo vermoed ik dat er wel een naam van een verdwenen kind zal tussen zitten, net als een slachtoffer of dader van recente steekpartijen. De verkiezing en regeringsvorming zal, zeker in de hometown of Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht, ongetwijfeld ook voer zijn voor een aantal vragen.
Misschien wel de ultieme schiftingsvraag bij een ex aequo:

“Hoeveel keer zei Milquet tijdens de voorbije maanden ‘non’?”

Persoonlijk denk ik dat we bij de mediavragen een van de volgende namen zal moeten invullen: Pol Arias (theaterrecensent), Guy Poppe (Afrikakenner) of Roger De Knijf (presentator ‘De Ochtenden’ op radio1). Wat is, naast Radio 1, trouwens de link tussen de drie?

De politieke crisis: live vanuit Brugge

Zaterdagochtend 1 december mocht ik naar een ‘academische zitting’ over 50 jaar televisie en 25 jaar Philips televisie in Brugge. Vroeger was het enkel een productiesite, nu is het uitgegroeid tot een R&D-centrum waar de meest recente en hoogtechnologische televisies van Philips worden ontwikkeld (AmbiLight en het laatste paradepaardje Aurea met het actieve frame).
Voor diegenen die de Belgische politiek een beetje – zelfs van ver – volgen: op die bewuste zaterdag viel om 9u de deadline voor de onderhandelende partijen om hun antwoorden te geven op het ultimatum van formateur Leterme. Dat had ik tijdens de rit naar Brugge op Radio 1 gehoord.

De zitting begon om 10u en naast enkele lokale politici was ook Vlaams minister-president Kris Peeters aanwezig. Na een korte uiteenzetting over de geschiedenis van Philips Brugge gaf de directeur van de site het woord aan de minister-president. In zijn speech grapte minister Peeters nog dat hij het belangrijk vond om tijd vrij te maken voor deze verjaardag van Philips Brugge, maar dat hij toch constant in verbinding was met hogerhand (en hij verwees naar de twee gsm’s voor hem op tafel). En tijdens het bezoek aan het ontwikkelcentrum van Philips ging een van die gsm’s van de minister-president voor de eerste maal af. Hij zonderde zich af en kwam nadien al lachend terug bij de groep: “Ik zal jullie maar het nieuws in primeur brengen: CDH antwoordt om kwart over elf.” De rondleiding ging verder en een concullega journalist wees naar zijn uurwerk: “Kwart over elf is al voorbij.”
En inderdaad, net voor de receptie begon, rinkelde de gsm voor een tweede maal. Na een iets langer gesprek begaf de minister-president zich weer onder de genodigden. De lach was er nog maar dit keer kregen de aanwezigen geen update meer. Even later vertrok minister-president Peeters naar Brussel voor besprekingen.
Toen ik zelf enige tijd later in de wagen stapte, was ik net op tijd voor het middagnieuws. Met slechts één hoofdpunt: het ‘non’ van CDH.